Diversen

Tuinbericht van Annemarie (20)

Initiatief van National Geographic

Tuinieren in Westerwolde 
Eind januari was er nog geen sneeuw gevallen. Inmiddels hebben we de sneeuw, en niet te vergeten het ijs, achter de rug. De (elfsteden)koorts is gezakt, de (caranavals)gekte voorbij, tijd voor de grote schoonmaak.

En daar hebben ze hier een beste klus aan. Op zaterdag 18 februari was ons dorp volledig van de buitenwereld afgesloten. Ook wij konden er niet in. We zitten aan de rand en waren dus letterlijk en figuurlijk buitengesloten. Wel werden we om half tien in de ochtend uit ons bed geblazen. Bonkende muziek, een oproep die we niet konden verstaan… Tja, wat doe je dan? Eerst maar koffie. Enfin, ’s middags de fiets gepakt om eens te kijken wat er nou precies aan de hand was.

Even dacht ik dat ik niet echt wakker geworden was. Dit moest haast wel een droom zijn: iedereen die we tegenkwamen was verkleed, blies op rare toetertjes en had een glas bier in de hand. De bonkende geluiden die ik eerder gehoord had, klonken luider en luider, er stonden mensen langs de kant van de weg met vlaggetjes en glazen bier. En ineens dook daar een gigantische tractor op met één of ander monster erachter dat confetti spuwde. Alles werd wit. Witter dan bij de sneeuwbuien in de week ervoor. En een herrie... De Smurfen kwamen voorbij, Kapitein Haak, cowboys, alle bewoners van Sesamstraat, marsmannetjes en vreemde eenden uit de bijt.

Dit moest Brabant zijn of Limburg. In elk geval iets onder de Grote Rivieren. Nou, mooi niet. Dit was dus heel erg ons eigen dorp in Zuid-Oost Groningen. Een stuk van Nederland dat tot aan het eind van de zeventiende eeuw door het bisdom van Münster werd bestuurd. Ruim vierhonderd jaar na dato timmert en knutselt men hier in de vrije tijd maandenlang om één dag met zo’n vijftig wagens een carnavalsoptocht te realiseren. En natuurlijk ook om een paar dagen lang de bloemetjes buiten te zetten.

Op zo’n moment voel ik me echt een buitenstaander. Gelukkig duurt dat maar een paar dagen. Voor het overige ben ik aardig ingeburgerd en word volledig geaccepteerd. De mensen zijn hartelijk en belangstellend en vooral vriendelijk. Niks geen stugge Groningers. Je moet alleen wel zelf het initiatief nemen. Niks mis mee, toch? En verder is het puur genieten.

Neem nou afgelopen zaterdag. Het was stralend weer toen ik, iets eerder dan de week ervoor, de gordijnen opentrok. Zo’n dag ga je natuurlijk niet binnen doorbrengen. Zitten in de tuin is ook nog geen optie en werken in de tuin in deze tijd van het jaar? Nee dus. Hup, wandelschoenen aan en naar buiten. Nou ja, na de koffie en na de krant want voor een wandeling door het bos en over de heide hoeven we nauwelijks te reizen. Tien autominuten en dan staan we op een parkeerplek van Staatsbosbeheer in het fraaie Ter Borg. Grote boerderijen omgeven door enorme lappen grond. Hier en daar een waakhond die nieuwsgierig poolshoogte komt nemen maar zijn eigen grondgebied niet verlaat. Een verlaten schapenverblijf.

En dan aan het eind van het kronkelpad ineens die ruimte. Prachtige hoge luchten, hier en daar een oeroude boom in het heidelandschap. Beetje veel gras, maar daarvoor is een kudde grazers ingezet. En dat gele raamwerk dat Herman op de foto heeft gezet? Dat is er één van de twaalf of dertien die National Geographic in de provincie heeft geplaatst. Benieuwd of we hier nu deze zomer busladingen Japanners krijgen die zich in zo’n kader later fotograferen. Misschien doen ze dan ook de architectuurroute wel. Die loopt langs onze voortuin. Schrik. Moesten we toch maar eens gaan tuinieren hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

(foto's Herman van Weert)

Naar boven