Diversen

Tuinbericht van Annemarie (22)

Tuinieren in Westerwolde
Trouwe lezers weten inmiddels dat ik niet
van het type ben dat ‘s morgens staat te
popelen om de slakropjes uit de grond te
kijken. Wel trek ik de gordijnen open
zodra ik met beide benen op de grond sta.

Ik kan dan behoorlijk lyrisch worden over
de weidsheid van het uitzicht. Ook al staan
er tientallen hoge bomen rond onze tuin,
er blijft zoveel lucht over. En die is iedere
dag anders. Met en zonder wolken, zacht
oranje of grijs, het verveelt me nooit.

Ik kan me niet herinneren dat ik eerder in mijn leven zoveel zicht had op lucht. De
enige verklaring die ik kan bedenken is dat mijn zicht op lucht altijd gecombineerd
werd met iets onnatuurlijks: gebouwen, schepen, schoorstenen, auto’s... Goed, ik
weet dat we ze nodig hebben maar ik ben blij dat ze uit mijn blikveld verdwenen
zijn.

Dat wil niet zeggen dat het rustig is in mijn directe omgeving. Integendeel. De hele
dag door wordt het vogelrestaurant druk bezocht en diverse katten gebruiken de
paadjes als doorsteekje naar elders. Dat is dan alleen nog maar het volk dat ik zie.
Tussen de planten en onder de struiken ritselt het volop en als ik een bloempot optil
dan krioelt het. Tot nu toe ontbreekt het me aan zelfdiscipline en/of tijd om met een
camera op de loer te gaan liggen om al dat leven te vangen op een plaatje. Zo ik dat
zou willen natuurlijk. Want wees nou eerlijk, leven op een plaatje zetten? Hoe levend
is dat dan nog? Tja, zo kan ik natuurlijk eindeloos doorredeneren om mijn eigen lui-
heid te verhullen.

Dat ik heimelijk jaloers ben op dat kattenvolk wil ik hier wel bekennen. Ze lopen
parmantig door mijn blikveld of gaan uitdagend op de tuintafel in het zonnetje hun
pootjes likken terwijl ik me sta uit te sloven in de keuken. Af en toe krijg ik dan een
blik met van die toegeknepen oogjes waaruit ik meen op te maken dat het dier niet
met mij zou willen ruilen. Ik kan hem geen ongelijk geven.

Maar mijn tijd komt nog. Van de boeren hier heb ik begrepen dat we een prachtige
zomer krijgen. Dat schijnt te maken te hebben met het vrij koude voorjaar. Ter com-
pensatie of zo... Op voorhand hebben we ons dus maar een extra tuinstel aangeschaft. Kunnen we zowel voor als achter aanschuiven op het moment dat de zon zich laat zien.
En dat is eigenlijk best wel vaak. Tenminste, dat vind ik. Blijkbaar ben ik steeds op
plekken waar de zon op dat moment schijnt. Neem nou de Paasdagen. Van heel veel
mensen hoor ik dat die totaal verregend zijn. Wij brachten ze door op de Veluwe. Op
Goede Vrijdag reden we, met stralend weer, weg uit Westerwolde. Tegen lunchtijd
wenkte een bord ons naar de afslag Strand Nulde. Honderden keren langs gereden in
de afgelopen jaren. Nooit gestopt want wat hadden wij nou te zoeken bij zo’n weg-
restaurant? Alleen deze keer hadden we geen krentenbollen meegenomen en ook
geen koffie, maar wel trek en de zon scheen. Dus eerst maar even de benen strekken en een kijkje nemen op het terrein van de watersportvereniging. Tja, het bloed kruipt toch...

Blijken ze daar een eetcafé te hebben met een groot terras en uitzicht op het IJssel-
meer. Het was koud, maar zonnig was het wel. Zo ook op eerste Paasdag. Doorge-
bracht in de dierentuin van Amersfoort. Prima weer. Zelfs buiten gegeten, in het
zonnetje, uit de wind, jassen uit en bruin worden... En op tweede Paasdag zaten we
uren aan de Paasbrunch. Zoveel geel op tafel, dan heb je toch vanzelf de indruk dat
het zonnetje schijnt? En dat heb ik eigenlijk iedere dag wel in deze tijd van het jaar.
Zelfs al is het bewolkt, dan nog ziet de tuin er zó zonnig uit met al die bloesem en
vroege bloeiers. Wat mij betreft blijven we nog lang en enthousiast tuinieren, hier in
Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

(foto's Herman Weert)

Naar boven