Diversen

Tuinbericht van Annemarie (26)

augustus: oogstmaand

Tuinieren in Westerwolde
Augustus is van oudsher de oogstmaand. Nu
ik hier woon begin ik steeds meer te beseffen
wat dat betekent. In onze tuin zijn de meeste
planten tot maximale hoogte uitgegroeid.

Prachtige pluimen wuiven in de wind, de bloe-
men van de hydrangea lijken te zwaar voor
hun stelen en klimmers doen verwoede po-
gingen om de top te bereiken van de bomen
waar ze steun van krijgen.

De zonnebloemen zijn inmiddels uit beeld. Tussen de buien door werden ze geoogst en voor een prikkie langs de wegen in kleurige bossen aangeboden. Ze waren in een mum
van tijd verdwenen.

Ook de courgettes liggen hier voor het oprapen: gratis of voor bijna niks. Wij kweken
ze niet maar vrienden wel en die laten ons dus delen in hun rijke oogst. Lief natuurlijk
maar mijn eerste reactie was: wat moet ik in vredesnaam met zeven van die dingen?
Sinds een aantal jaren zet ik met enige regelmaat een Griekse schotel op tafel waar
één hele courgette in verwerkt wordt. Samen hebben we daar meer dan genoeg aan
en de behoefte om verder nog iets met deze groente te doen was er nooit. Tot nu dan
want weggooien doe je zo'n geschenk natuurlijk niet.

Enfin, Herman is op zoek gegaan naar een recept en heeft me verrast met een heer-
lijke soep waar drie forse exemplaren in verwerkt werden. De rest komt ook nog wel
aan de beurt. Toen ik, samen met een vriendin, een bezoek bracht aan een boeren-
bedrijf hier in de buurt werd me een zak met tien kilo krieltjes toegeschoven. Die heb
ik in zes weken tijd weten te verwerken. Lekker hoor: even borstelen, koken en dan
in partjes snijden en bakken. Ik verheug me nu al op de oogst van volgend jaar,
maar het is wel even aanpoten om het zomaar te noemen.

Oogstfeest

Leuke ervaringen heb ik verder nog opgedaan tij-
dens een oogstfeest in een dorp hier verderop.
Het was een prachtige dag. Weinig wind en veel
zon. Typisch zo'n dag waarop ik met plezier mijn
fiets van stal haal. Ik was niet de enige: het was
er een drukte van belang.

Bij het 750-jarig bestaan van het dorp, in 1977,
werd dit feest voor de eerste keer georganiseerd.
Voor een bedrag van twee euro kreeg ik toegang
en een jubileumboekje waarin me alles werd uit-
gelegd over maaien, vlegeldorsen en dokkenbin-
den. Ook weet ik nu wat een aflegger, een zelf-
binder, een geubel, een korenschoner en een hak-
selmachine doen. Het verschil tussen graan, gerst
en rogge is lastig te zien voor zo'n stadskind als ik,
maar gelukkig was er een aardige man die alles in
bakjes op een tafel had staan en opgewekt alle tijd
nam om me enige basiskennis bij te brengen.

Ondertussen speelde de fanfare de sterren van de hemel en werden er spekdikken ge-
bakken. Dat zijn koeken die gebakken worden van rogge en tarwemeel en stroop, gele
suiker, eieren en olie. Een soort pannenkoeken dus maar dan anders. Al snel werd er
een dorsmachine opgestart die prompt vastliep en vervolgens geduldig door een paar
stoere mannen weer aan de praat gebracht werd. Er werden demonstraties gegeven in
maaien met de zeis, korenschoven binden, vlegeldorsen en dokkenbinden. Die dokken
werden gemaakt van roggestro en gebruikt voor het dichten van oud Hollandse dak-
pannen.

En verder kon je ook nog uitproberen hoe het voelt om op een echte stromatras te slapen. Speciaal voor vrouwen want de meeste mannen die ik sprak hadden meer dan genoeg ervaring met die dingen opgedaan in hun diensttijd. Van hen hoefde dat niet meer. Daar gaat dan de romantiek...

Bij de uitgang bleek Herman in gesprek met een oude man. Het zag er geanimeerd uit. Ik sloot me bescheiden aan en probeerde iets op te vangen van het gespreksonderwerp. Tevergeefs, dit dialect was me net een brug te ver. Na een kwartiertje vond ik het toch wel tijd worden om afscheid te nemen. De man bekeek me alsof ik een vreemde was en dat was natuurlijk ook zo. 'Ik ken u niet', was dan ook zijn correcte conclusie. Ik stelde me voor en vroeg waar hij Herman dan van kende. 'Die ken ik ook niet maar Piet is mijn zwager', kreeg ik als antwoord. En omdat noch Herman noch ik Piet kenden leek het ons een goed moment om hem te vragen Piet de groeten te doen en onze fietstocht te vervolgen.

We werden vriendelijk nagezwaaid en wat Piet met de groeten heeft gedaan zal wel nooit duidelijk worden. Tja, zo tuinier je toch heel wat af, hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

PS Ondertussen schreef ik het afgelopen jaar onder de
naam JOANNA BEEM een heuse familieroman in drie delen.

Voor de liefhebbers van het genre: vanaf 25 september a.s. is
het eerste deel ALS EEN KONING ZO RIJK als E-book verkrijg-
baar of te bestellen via de gebruikelijke kanalen als daar zijnde
boekhandels en Bol.com.

Op www.booklight.nl vind je binnenkort alle informatie.

(foto's Annemarie van der Hoeven) 

Naar boven

meer
Cover van het eerste deel van de familieroman
19
May
De schrik van de straat
19
May
Nieuwlicht