Diversen

Tuinbericht van Annemarie (28)

TUINIEREN IN WESTERWOLDE            
Nog een paar dagen en dan is het november.
Doordat de tijd een uur is teruggezet en de
zon volop schijnt, kan ik vandaag met een
kopje koffie genieten van het zonnetje op
mijn bankje onder de druif. Pal op het zuiden
en uit de wind. Ik vind het een cadeautje.

Zo’n uurtje in de zon geeft me voldoende
energie om het afgewaaide blad rond het huis
bij elkaar te vegen en te dumpen in de groen-
bak. En dat maakt dan weer hongerig. De uitsmijter met ham, kaas en tomaat smaakt uitstekend en het glas met geperst sinasappelsap maakt hopelijk de griepprik overbodig. Door al die beweging hoef ik ook niet naar de sportschool. Wat is het leven toch goed!

Oktober was een beetje hectisch. Daardoor had ik weinig gelegenheid om de tuin winterklaar te maken. Maar daar komt volgend weekend een gepassioneerd en gepensioneerd tuinman bij helpen. ‘Als er niets dringends tussenkomt,’ heeft hij erbij gezegd. In de afgelopen jaren hebben er een aantal esdoorns wortel geschoten. Die moeten er uit voordat het echte bomen worden. En er zijn nog meer ongenode gasten blijven hangen. Grote schoonmaak dus en dan een plan maken om de boel stap voor stap te gaan herinrichten. Want er komt een beek in mijn achtertuin. Nou ja, daar waar er nu een greppel loopt tussen die tuin en het aangrenzende bos, gaat water stromen.
Er moet weer een koppeling komen tussen de riviertjes de AA en de Hunze en die komen dan bij mij samen lekker langs kabbelen. Waarschijnlijk komt er dan ook nog een wandelpad tussen de beek en het bos. Tja, en je wilt dan toch dat de mensen die daar gebruik van maken niet zomaar jouw slaperige gezicht voor het raam zien op-duiken.

Dus: aan de slag met al die tuinboeken die al jaren staan te wachten tot ze iets voor
me kunnen betekenen. Ik overweeg een rotstuin. De ondergrond is er al: een betonnen
vloer die overgebleven is na het afbreken van een oude schuur. Eens rondvragen of er
ergens nog iemand een hunebed heeft liggen en dat bij mij zou willen afstorten. Beetje
grond ertussen en dan wat mossen en rotsplantjes. Dat lijkt me wel wat. En dan langs
het wandelpad bordjes met een pijl richting mijn bruggetje: HUNEBED. Met een bus voor een vrijwillige bijdrage want het leven wordt wel duurder en zo’n extra inkomstenbron
is natuurlijk nooit weg. Theetuintje erbij, streekproducten aanbieden, boekje onder de aandacht brengen... Ja, en hier woont dus een schrijfster... wereldberoemd in Wester-wolde... Ach ja, een mens droomt wat weg zo achter z’n laptop.

Maar inmiddels ben ik wel bevorderd tot regioproduct. Nou ja, mijn boek dan, zie column (26). Ik werd uitgenodigd voor een signeersessie tijdens een regiomarkt in een enorme schuur hier in de buurt. Ze hadden een shantykoor gevraagd om de boel op te fleuren en mensen naar binnen te lokken. Twee boeken verkocht. Aan de organisatie van de markt. Helaas bleek een ander evenement potentiële belangstellenden weg te houden uit onze schuur. Jammer, maar ik heb er wel een paar heerlijke uurtjes doorgebracht. Als rasechte Haringkop heb ik een zwak voor het genre dat door het koor heel professioneel werd gebracht en kon ik sommige liedjes lekker uit volle borst meezingen. Uiteraard heb ik wat van mijn inkomsten in de beurzen van minder fortuinlijke deelnemers laten vloeien.

Ik kwam thuis met een pot jam, een staak spruitjes, een paar kilo stoofperen en een doos aardbeien. Nooit geweten dat er in Nederland nog zulke lekkere aardbeien te vinden zijn. Ik verheug me nu al op volgend jaar. Misschien kan ik ze wel gaan kweken, hier in mijn tuin in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven

meer
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore