Diversen

Tuinbericht van Annemarie (30)

Tuinieren in Westerwolde
Voor al mijn trouwe lezers hoop ik dat de jaar-
wisseling plezierig verloopt. Ik stel me daarbij
voor dat we lekker veel en vooral hard knallen
om alle plaaggeesten, die in de loop van het
jaar zijn blijven hangen, zoveel angst aan te
jagen dat ze het hazenpad kiezen.

En ik ga een toost uitbrengen op mijn bescherm-
engelen. Om ze te bedanken voor hun liefde-
volle steun. Wat is een mens zonder minstens
één van die prachtige wezens op de schouder?
Aan goede voornemens doe ik niet. Ik zie wel wat de toekomst in petto heeft en komt
tijd, komt raad. Maar terugkijken, daar mag ik me in deze tijd van het jaar graag aan bezondigen.

Over het weer zal ik het niet hebben. Daar is al zoveel over gezegd dat ik niet zou
weten wat voor zinnigs ik daar nog aan toe moet voegen. Of het zou moeten zijn dat
mijn weersbeleving heel anders is dan die van mijn familie, vrienden en kennissen in
het Westen. Tenminste op het moment dat we elkaar aan de lijn hebben. In het begin
verwonderde ik me daar dan over. Want wat stelt een kleine tweehonderdvijftig kilo-
meter nou voor als je een westenwind bent? Eén keer blazen en dan heb je dat kikker-
landje van ons toch wel gehad? Maar zo werkt het blijkbaar niet. Als het aan de kust
stormt dan zie ik de bomen nauwelijks bewegen. Toch zijn de blaadjes inmiddels alle-
maal van de bomen. Ik dacht eigenlijk dat er ’s nachts plaaggeesten aan het schudden
waren geweest. Als ik namelijk de ene dag alle bladeren keurig bijeen geveegd had en
in de groenbak had laten verdwijnen, dan lag er de volgende dag weer een berg van
dat spul op het pad. Na een paar keer heb ik die geesten gevraagd hoelang dat zo nog
doorging. De dag erna lag alles op één grote hoop naast de achterdeur en waren de
bomen kaal. Ik hoop dat ze zoiets het komend jaar van het begin af aan doen. Het
waseen stuk eenvoudiger.

Met de sneeuw was er ook iets raars. In het Westen goot het van de regen op de dag
dat ik omgeven was door een witte wereld. Stond ik daar sneeuw te schuiven in het
zonnetje, liepen de mensen aan de kust te grommen onder een paraplu. En dan de
temperatuur. Inmiddels ben ik eraan gewend maar koud dat ik het hier vond... Als ik
nu in de winter in het Westen ben dan moet ik stiekem lachen om al die dikke sjaals
en mutsen en die bibberende mensen. Koud? Nee, het is bij ons minstens vijf graden
kouder. En regenen doet het alleen ’s nachts en zo hoort het ook. Nou ja, in het voor-
jaar en in de zomer heb ik ook rond het middaguur wel eens een fikse bui zien over-
trekken maar toch...

Tja, eigenlijk is er het afgelopen jaar niet zo heel veel gebeurd. Behalve dan dat ik
steeds meer plezier krijg in het schrijven van columns en natuurlijk die roman... De
plaatselijke bibliotheek liet weten dat mijn boek een hit is in de provincie. Er is zelfs
een wachtlijst. Wie had dat een jaar geleden kunnen denken? Ik in elk geval niet.
Benieuwd hoe de volgende delen ontvangen worden. Misschien zie je me nog wel
eens bij Max: sluimerend talent komt laat tot bloei in Westerwolde...

Het betekent wel dat ik ook dit jaar geen tijd had om een fatsoenlijk kerststukje in elkaar te knutselen. Ik heb me er met een jantje-van-leiden vanaf gemaakt en een paar prachtige ballen, die ik tegenkwam op de kerstmarkt in de Vesting Bourtange, op een schaal gelegd. Ik had er een foto van willen maken maar toen ik nogal onverwacht naar het Westen vertrok om daar de Kerstdagen door te brengen, toen is dat er bij ingeschoten. Van die kerstmarkt heb ik er wel één. Beetje op de valreep maar moet kunnen toch? Die van die kerstballen komt dan volgend jaar wel. Misschien dat ik ze dan wel in een prachtig kerststuk verwerk. Eens informeren of er ook een cursus ‘kerststukjes maken’ gegeven wordt door de afdeling van Groei & Bloei hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

PS Voor 2013 wens ik iedereen een vredig jaar, goede gezondheid en volop plezier met allen die je lief zijn.

Naar boven

meer
Kerstmarkt Vesting Bourtange
19
May
De schrik van de straat
19
May
Nieuwlicht