Diversen

Tuinbericht van Annemarie (34)

Voorjaarsweelde in de tuin van het Klooster

Tuinieren in Westerwolde
Vanaf mijn werkplek heb ik zicht op een paar
vierkante meter tuin. Een roodborstje komt
nieuwsgierig mijn blikveld binnen hippen. Ik
heb ooit ergens gelezen dat ze in Engeland
Robin heten en altijd als ik een roodborstje
zie gaan mijn gedachten naar mijn neef. Hij
heet ook Robin en heeft een mobiele cock-
tailbar waarmee hij evenementen afstruint.
Op Q-night en Q-day is hij te vinden in
Enschede. Supertrots ben ik op hem, dat
spreekt.


Alleen zien we elkaar veel te weinig. Druk, te ver weg, je kent dat wel. Dus gebruik ik het roodborstje maar als boodschapper: ‘Hi, doe de groeten aan mijn neef en wens hem goede zaken.’ Robin kijkt me aan, het koppie gaat heen en weer alsof hij zich afvraagt waar die stem vandaan komt. Dan knikt hij, draait zich om en hipt de struiken weer in.

Een merel is druk bezig een nest te maken in de coniferenhaag. Voordat hij zich door het groen worstelt met weer een bruikbaar takje, kijkt hij zorgvuldig om zich heen. Geen kapers op de kust? Zou er een merelwet zijn die zegt dat het nest pas echt van hem is als het klaar is? Ik hoop dat hij geluk heeft en een geweldig leuk vrouwtje vindt dat het nest met hem wil delen. En dat hij dan lief voor haar is en voor de kleintjes die ze straks gaan grootbrengen. Of ik het proces in de komende weken ook kan volgen?

Voor de haag staat een boom die druk aan het uitbotten is. Hij hangt vol met uitlopers van een klimhortensia. Vorige week waren dat nog kale slingers met dikke knoppen, nu zitten er allemaal nieuwe blaadjes aan die met de dag groter groeien. Een bij brengt een verkennend bezoek: ‘Hoeveel dagen nog voordat de bloemen komen?’ Ze zijn ongeduldig die bijen. De druk om te presteren neemt met de dag toe nu er zoveel volken zijn uitgeroeid. Ik hoor hem denken: 'Gelukkig dat de mensheid ook in sneltempo bezig is zichzelf uit te roeien anders was het een verloren zaak en konden wij wel ophouden met proberen de boel draaiende te houden...' De bij gaat terug naar de korf om verslag uit te brengen: 'Nog even geduld melden. Ze zijn verlaat maar doen hun best om zo snel mogelijk te leveren.'

Vorige week heb ik de laatste hopen dorre bladeren weggewerkt. Hebben jullie dat nou ook, dat je zo triest wordt van die bruine, dorre hopen? Denk je dat je in de herfst alles keurig hebt opgeruimd, bakken vol hebt laten afvoeren en de rest als een beschermend dek onder de struiken hebt verdeeld en dan blijkt er in de loop van de winter, vanuit het niets toch weer een hele lading op de gekste plekken te zijn beland. En de bomen waren toch echt kaal. En dan het onkruid tussen de tegels... Al twee dagen ben ik aan het plukken en trekken. Maar het lijkt wel of het er sneller bijkomt dan ik kan trekken.

Helaas moet ik mijn verdere acties even opschorten. Dit laatste weekend van april ben
ik op tournee met m’n nieuwe Boek en tussendoor mag ik ook nog op stap met Antoine
Bodard! Die komt hier in het Klooster een expositie openen. Ik ben benieuwd of ie in
het echt net zo leuk is als op tv. Alle dames in het klooster zijn heimelijk een beetje
gek op hem. En de mannen? Die blijven liefst zover mogelijk uit zijn buurt. Behalve
onze directeur dan: die is supertrots dat hij zulk beroemd bezoek over de vloer krijgt.  Enfin, van tuinieren komt er dus weer even niet zoveel, hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven

meer
Uitzicht vanaf mijn werkplek
19
May
De schrik van de straat
19
May
Nieuwlicht