Diversen

Meta's Tuintobberijen (2)

Tuinlogica
Iedereen moet in zijn tuin natuurlijk lekker
doen waar hij zelf zin in heeft, maar van
sommige tuinen snap ik echt geen snars.

Om te beginnen hoort een tuin bij het huis.
Een oud boerderijtje met een ultra-moderne
voortuin zie je gelukkig zelden. Maar strakke
bungalows met Engels landschap-achtig ge-
kronkel eromheen zijn geen zeldzaamheid
meer. Wonen hier mensen die met hun rug
naar het huis stonden toen ze hun tuin ont-
wierpen? Jammer! Of wonen hier eigenge-
reide tuiniers, die lak hebben aan conventies? Dat zijn leuke types, die gaan we
natuurlijk niet betuttelen.

Maar toch. Ondanks mijn afkeer van voorgeschreven regeltjes, vind ik dat het geheel
een natuurlijke uitstraling moet hebben. Eigenlijk is dat fout geformuleerd, want een
tuin is op zichzelf natuurlijk al zo onnatuurlijk als het maar zijn kan. Dus ja, wat wil ik
nu eigenlijk zeggen? Het moet gewoon logisch zijn, dat is het! Tuinen waar je een raar
gevoel bij krijgt, dat zijn meestal onlogische tuinen. Denk aan heide of rotsen in de polder. Het voelt zo raar. Palmen in Limburg, cactussen in Groningen, een waterval midden in Amsterdam... Alles mag, niets is verboden, maar ik vind het niet kunnen.

Qua verlichting maakt de eenentwintigste-eeuwer er ook een potje van. Donkere tuinen bestaan niet meer. Een lichtje bij de schuur is handig en een spotje op een mooi ornament kan wonderen doen. Maar al die lampen die maar in het wilde weg overal heen staan te schijnen... getver! Een kale schutting of saaie struik, die ga je toch niet in de spotlights zetten? En wat is in hemelsnaam de bedoeling van de spotjes die loodrecht naar boven stralen? Hulp voor het vliegverkeer? Over de lichtslangen die in de kersttijd lustig door voor- en achtertuinen kronkelen, zwijg ik dan nog maar.

Waar ik ook pijn van in mijn ogen krijg: water waar het niet hoort. Een waterval kan alleen logisch klateren in een bergachtige omgeving. Die komt niet pardoes uit de Hollandse lucht vallen. En een vijver die hoger ligt dan de omgeving, dat geeft toch een averechts gevoel? Onlogische waterpartijen, al dan niet met een opstaande rand eromheen; als ik ze zie, moet ik altijd aan badkuipen denken.

En weet je wat ook erg is? Kabouters. Ik heb niets tegen tuinkabouters – of eigenlijk wel, maar dat doet er nu niet toe – als ze maar klein zijn. Klein in verhouding tot de rest van de tuin. Een kabouter die over een molen heen tuurt: het wil er bij mij gewoon niet in. Tuinbeelden zijn vandaag de dag in alle soorten en maten voorhanden. En dat zie je helaas terug in onze tuinen. Een kikker die naast een reiger zit, ik geef toe: het kán, in theorie, even. Maar niet als de kikker met kop en schouders boven de reiger uitsteekt.

Niet alleen tuinornamenten kampen met moeizame verhoudingen. Ook bij planten-combinaties verdient het aanbeveling de tuinlogica in ere te houden. Want een rietpol die boven een boompje uitsteekt: wellicht is het verrassend, speels, apart of gedurfd, maar onlogisch blijft het.

Meta Snijders

Naar boven

meer
(foto's Jannilies Smits van Burgst)
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore