Diversen

Tuinbericht van Annemarie (44)

Tuinieren in Westerwolde                                                     22 februari 2014

Gisteren heb ik de omslagfoto op mijn facebookpagina (Joanna Beem) vernieuwd. Met pijn in het hart, want de foto die de laatste paar weken mijn identiteit op deze pagina moest ondersteunen vind ik nog steeds één van de mooiste foto’s van de afgelopen paar jaar. Hij is genomen in het bos achter De Noordmee, het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer in Sellingen, tijdens het evenement ‘bomen slepen met trekpaarden’ dat ieder jaar veel bezoekers trekt.

Dat jaar was er net verse sneeuw gevallen en het zonnetje nodigde uit om het evenement te bezoeken. Tot in lengte van dagen zullen foto’s die toen gemaakt werden, gebruikt worden als promotiemateriaal. Mooier kan het ook niet: sneeuw, zon, bos en ‘Rien Poortvlietpaarden’ in actie. Afgelopen december was het druilerig en koud en ben ik lekker bij de kachel blijven zitten. Maar toen het in de laatste dagen van januari begon te sneeuwen had ik er behoefte aan om ook mijn fbpagina een winterse uitstraling te geven. Ik herinnerde mij de foto maar kon hem in mijn bestanden niet terugvinden. Gelukkig was daar de beheerder van de website van G&B Waterweg Noord. Alle foto’s die mijn columns in de afgelopen paar jaar ‘smoel gaven’ had ze keurig opgeslagen en ook deze foto kon ze op verzoek binnen de kortste keren ophoesten. Hij is opgenomen bij tuinbericht nummer 7 uit december 2010. Ruim drie jaar geleden dus. Ik schrok er wel een beetje van dat de jaren zo snel voorbij gegaan waren. Stel dat de komende jaren ook zo hard gaan, heb ik dan wel genoeg gedaan om mijn tijd hier optimaal te benutten? Als je een plant of een boom bent hoef je je daar natuurlijk geen zorgen over te maken. Je bent wat je bent en het enige wat je hoeft te doen is groeien op de plek waar je toevallig komt. Persoonlijk lijkt me dat een beetje saai. In een volgend leven zou ik, als ik iets te kiezen heb, nog wel eens terug willen komen als kat. Maar dat is een ander verhaal. Voorlopig moet ik het doen met wat ik ben en, eerlijk gezegd, in de wintermaanden heb ik het daar wel eens moeilijk mee. Ik ben al niet zo’n ondernemend type maar in de winter krijg ik mezelf al helemaal nauwelijks de deur uit. Het is dat de inhoud van de koelkast af en toe aangevuld moet worden, maar anders… 

Gelukkig heb ik ook hier een aantal mensen in mijn directe omgeving die me opbeuren als ik te diep dreig weg te zinken in een kluizenaarsbestaan. Die komen dan aandragen met bossen tulpen en tijdschriften met artikelen waar je vrolijk van moet worden. Die tulpen, die helpen wel. Daarom heb ik de winterfoto op facebook ook verruild voor een foto van de bos tulpen die ik al jaren overal mee naartoe verhuis. Iets minder effectief was een artikel in het tijdschrift Noorderland van afgelopen januari. Daarin was een interview opgenomen met Lévi Weemoedt. Vlaardingers kennen hem ook wel als Ies van Wijk, de dichter/schrijver die naar Assen verhuisde en vervolgens uit beeld verdween. Er ligt werk van hem op een traptrede bij het ‘Theater van de Natuur’, niet ver van het hierboven genoemde bezoekerscentrum de Noordmee in Sellingen. Het is het laatste versje uit zijn bundel ‘liedjes van Welzijn Volksgezondheid & Cultuur’: En dan tenslotte het weeroverzicht: vannacht eerst nog donker, morgen kans op meer licht. Dat liedje is nog wel opbeurend maar het interview vond ik behoorlijk deprimerend. Enfin, het gaf wel troost te merken dat ik niet de enige oud-Vlaardinger ben die last heeft van winterblues. Hoogtijd dat de temperatuur omhoog gaat en er weer getuinierd kan worden, hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven