Diversen

Normandische Tuinenreis: geweldig en geen spatje regen!

‘Tien, wil jij een verslag schrijven? We kiezen graag iemand uit die voor het
eerst mee is geweest’. Een vraag van Thérèse tijdens de terugreis van onze
vijfdaagse tuinenreis in Normandië van 20 tot en met 24 juni, die ik direct
met ‘ja’ beantwoord.

Even later denk ik: ‘Ben IK daar nou echt de geschikte persoon voor? Ik ben
verslingerd aan polders, vlietlanden, (broek)bossen, zandverstuivingen en
vennen. Hoe ruiger, hoe liever! Vraag mij de naam van een tuinplant en ik
moet in negen van de tien gevallen het antwoord schuldig blijven. En een
mooi aangelegde (bloemen)tuin heb ik ook al niet...’  Ach, wat maakt het uit,
het ging mij om het grote genieten. Het buiten zijn in de natuur, de luxe van
eindelijk weer eens een reisje over de grens, het even achterlaten van de
dagelijkse beslommeringen. Me laten meenemen naar verrassende plekken
waar ik nog nooit ben geweest en waarschijnlijk ook nooit meer zal komen,
en het beleven en fotograferen van al dat moois. 

Vrijdag 20 juni
Om kwart over zeven arriveren Birgit en ik bij de opstapplaats, waar we reisleidster Karin van Garden Tours, chauffeur René en de andere 29 deelnemers ontmoeten. Om half acht vertrekken we vanuit een bewolkt Maassluis richting het (zonnige) zuiden. De reis verloopt zo voorspoedig, dat er even tijd is voor een tussenstop in het mooie stadje Arras (Atrecht in vroeger tijden). Op het Heldenplein (Place des Héros) waar we uitstappen, kijken we onze ogen uit. Het door prachtige gildehuizen in Vlaamse barokstijl omgeven plein kreeg die naam na de Tweede Wereldoorlog om de gefusilleerde inwoners te gedenken. 

Na dit onverwacht mooie voorproefje gaan we op weg naar onze eerste romantische tuin: Les Jardins de Maizicourt in het gelijknamige plaatsje. Bij de ingang een verweerde muur, bedekt met een waterval van witte klimroosjes en een nis waarin een oud hoefijzer staat voor het opvangen van wat extra geluk. De eigenaresse Catherine Guévenoux, een kleine vrouw met een bos wilde krullen en blozende wangen, heet ons welkom. Ik dwaal door de tuin, geniet en bewonder de ommuurde moestuin met op de achtergrond een kerkje uit de 14e eeuw. Wat zou er zich achter die halfoverwoekerde oude poortjes bevinden...? Door weer en wind aangetaste cherubijntjes lijken zich te verstoppen tussen het groen, net als de eigenaresse. Maar haar witte krullenbol verraadt haar als ze, zich niets aantrekkend van de bezoekers, bezig is met het nooit eindigende tuinwerk. Een bankje van gevlochten wilgentenen kan elk moment in elkaar zakken, maar staat wel heel mooi te zijn in het hoge gras. Rozen overdekken een prieel met fragiele stoeltjes die uitnodigen tot even zitten. Maar ik laat me niet verleiden, er is teveel te zien en te genieten! Dan wordt het tijd om naar Saint-Valery-en-Caux af te reizen waar we de komende tijd in Hotel du Casino zullen vertoeven. 

Zaterdag 21 juni
Na een uitgebreid ontbijtbuffet rijden we op onze vrije morgen via de Brug van Normandië naar Honfleur. Wat een machtig gezicht om deze tuibrug die Le Havre en Honfleur verbindt, zo te zien liggen! Honfleur is een kleine havenstad aan de monding van de Seine met een rijk verleden. Ik zwerf door smalle geplaveide steegjes, geniet van oeroude gevels, kleine boetiekjes en de gezellige weekmarkt. Via traditionele waskuipen kom ik bij de parochiekerk van Saint-Léonard met zijn eigenaardige achthoekige klokkentoren en schitterende gotische voorgevel. Binnen zijn prachtige muur- en plafondschilderingen. Weer buiten, etend op een muurtje, zie ik huiszwaluwen af en aan vliegen. Ze voeren hun jongen in een kunstig ‘gemetseld’ nest onder de dakgoot van een oud geveltje.


Tijd voor vertrek naar Les Jardins du Pays d’Auge in Cambremer. De eigenaar Jacques Noppe heet ons hartelijk welkom en past zijn openingstijden graag aan, zodat wij na afloop nog iets kunnen drinken op het gezellige terras. Het is een mooi aangelegde tuin, eigenlijk een aantal tuinen die in elkaar overgaan. Er staan overal authentieke vakwerkgebouwtjes. In een washok hangt romantisch ondergoed al jaren te drogen. Met heel veel groen en veel rozen is het een heerlijke tuin om in alle rust van te genieten. Maar de tijd draait en de bus wacht, dus klokken we even (te) snel een wat troebele appelcider naar binnen. Brrrr... het ruikt wat vreemd, hoe komt het dat we spontaan denken aan katten en uilen? Karin adviseert René enthousiast een paar leuke ‘witte’ alternatieve weggetjes. Maar ‘wit’ is soms wel hééél erg smal! Geen paniek, René draait er z’n hand niet voor om! Het is trouwens erg gezellig in de bus, regelmatig klinken er lachsalvo’s, vooral aan het eind van de dag als de witte wijn rijkelijk vloeit. Zouden de ‘zusjes wijn’, hun bijnaam ooit nog kwijtraken?


Zondag 22 juni
Le Jardin de Valérianes in Bosc-Roger-sur-Buchy staat als eerste op het programma, een tuin die uit twee delen bestaat. Na een warm welkom door eigenaars Michel en Marylin Tissait bezoekt onze groep als eerste de tuin aan de overkant van de weg. Ik stap een sprookje binnen! Langs de paden een uitbundig feest van bloeiend vingerhoedskruid. En een vijver zó mooi..! De prachtige combinatie van Japanse esdoorn, blauwe hortensia, de robinia ‘Twisty Baby’ met zijn kronkeltakken en grillige groeivorm, de hosta’s en graspollen, die als een waterval boven de vijver hangen... Het is adembenemend. De Japanse sfeer wordt nog versterkt door een rankei, een Japanse lantaarn. Een kleine groene kikker kijkt me vanuit een waterlelie na als ik de oversteek maak naar de andere tuin. Ook daar kikkers maar dan wel als staptegels. In deze tuin met veel paars, wit en roze, een fraaie ginkgo biloba, doorkijkjes, prieeltjes en veel Zeeuwse knoopjes is het ook genieten, maar het ‘lekkerst’ kwam hier dus niet als het laatst.


Via smalle weggetjes langs glooiende heuvels en velden die blauw kleuren door het bloeiend vlas komen we bij Les Jardins d’Angélique in Montmain. Een romantische tuin, die werd aangelegd door Gloria en Yves Le Bellegard ter herinnering aan hun overleden dochter. De uitgebreide lunch staat voor ons klaar in de tuin voor het kasteel. Kan het nog mooier en heerlijker!? Het plaatje wordt compleet als een klassieke sportwagen cabrio, een Jaguar XK40, langzaam de oprijlaan op rijdt tot voor het kasteel. Maar we komen natuurlijk voor de tuin... In de voortuin wandel ik van de ene mooie tuinkamer in de andere. Prachtige combinaties van rozen en veel bijzondere struiken met vaste planten, clematissen en hosta's. Achter het huis worden de ramen uitbundig omlijst met witte rozen. De rest van de tuin is een kleurenpalet van blauw en paars, roze en wit. Ik kom tot nu toe weinig kriebelbeestjes tegen in de tuinen, maar ik zie nu toch een gevlekte smalbok en Jan wijst me even later op een spin, verscholen tussen de bladeren van een hosta, het is de kraamwebspin. Ze heeft een cocon bij zich, goed voor ongeveer 300 jonkies, stevig vastgeklemd tussen haar kaken. Planten: prachtig! Beestjes: ook geweldig!


Ik ben benieuwd naar de derde tuin van deze dag, Le Jardin Plume in Azouville-sur-Ry. De naam klinkt lekker zwierig. Patrick Quibel heet ons welkom. Karin vertaalt (wat is dat toch handig!) De combinatie van oude gebouwen en wilde beplanting is zo leuk! Ik bewonder de geurende zachtgele bloemen van de poelruit en nog iets heel liefs, een soort korenbloem, net zo sprieterig, maar zachtlila... De kenners weten de naam vast wel. Een smal paadje met aan weerszijden een erehaag van witte wilgenroosjes (ik zie er in gedachten al een bruidspaar tussendoor schrijden...) brengt me achterin de tuin, vanwaaruit ik de vele blokken met grassen kan overzien. Overal fladderen bruine zandoogjes. Achter een heg, geschoren als de golven van de zee, bevindt zich een heerlijke wilde tuin. Alles groeit kris-kras door elkaar en dat maakt hem voor mij juist zo bijzonder. Via Rouen gaan we weer op ons tijdelijk ‘huis’ aan. Acht uur aan tafel en op tijd pitten want het is weer vroeg dag en ook dan staan er weer drie tuinen op de rol.


Maandag 23 juni
Les Jardins Agapanthe in Grigneuseville bijt het spits af. Alexandre Thomas heeft er een fantastische tuin van gemaakt! Hij heet ons welkom en Karin vertaalt weer. Ze flapt er tussen neus en lippen door spontaan iets uit waardoor wij allemaal in de lach schieten, Alexandre begrijpt wel degelijk wat ze zegt wat Karin doet blozen van schrik. Oeps. :-)
Al zijn bijzondere ideeën heeft hij verwezenlijkt in deze verrassende, op een doolhof lijkende tuin. Veel hoogteverschillen, een wirwar van paadjes met beekjes, stroompjes en romantische zitjes, waardoor ik elke keer het spoor bijster raak, en ik niet alleen... 
Ook aan de andere kant van de weg is een waanzinnig mooie tuin ontstaan, vooral het op een moeras lijkend middengedeelte is verrukkelijk. Thérèse wijst mij op de valreep op de Podophyllum Kaleidoscope. Wijnrode bloemen gaan schuil onder unieke zeshoekige bladeren met een prachtig patroon van vlekken, strepen en ringen. Wat een bijzondere plant! 


In de bus belt Karin vast de bestelling door voor onze lunch. Handig! Bij aankomst aan het strand van Pourville kunnen we onze tanden direct in de baguettes zetten en daarna nog even het (kiezelstenen)strand op. Even een paar mooie uitzoeken voor de kleinkinderen...


Bij Château de Miromesnil in Tourville-sur-Arques brengen we een bliksembezoekje aan de moestuin, die wordt omgeven door een fantastische oude, met rozen en clematis overwoekerde muur. En we mogen een kijkje nemen aan de achterzijde van het kasteel, waar een reusachtige 250 jaar oude Libanonceder staat en zijn buurman, een rode beuk die er niet veel voor onder doet! Weinig tijd dus. De uitleg van de kasteelvrouwe Nathalie Romatet met kort rokje en gympies, staande op een bankje is best interessant maar zo uitgebreid dat de kostbare minuten wegtikken. Gelukkig kunnen we toch even ons hart ophalen in deze fraaie moestuin.


Daarna snel door naar Varengeville-sur-Mer. Les Bois des Moutiers is een uniek Engels landhuis met een landschapstuin van 12 hectare, het staat te koop. Het ligt in een glooiende vallei die naar de zee toeloopt. Het indrukwekkende huis heeft bijzondere raampartijen, die door hun vorm een stevige storm kunnen weerstaan. We worden rondgeleid door enkele kamers in het landhuis en vanaf een prachtig terras hebben we een schitterend uitzicht. Dankzij een speling van de natuur is de ondergrond vrij zuur, waardoor rhododendrons, azalea's en hortensia’s het er bijzonder naar hun zin hebben. Het terrein is zo groot dat ik halverwege rechtsomkeer maak, waardoor ik The jungle, The valley of hollow oaks, The Japanese camellia walk en nog veel meer misloop. Gelukkig was ik wel bij de ‘Iris valley’ en die was wonderschoon. Omdat we in het huis geen foto’s mochten maken: een mooie herinnering via een filmpje op hun website http://www.boisdesmoutiers.com


Karin laat ons vervolgens kiezen:
voetbal (terug naar het hotel) of kerkje.
Meeste stemmen gelden: het wordt het
kerkje, eveneens in Varengeville-sur-Mer.
Aan de rand van de klif bewonder ik het
zeemanskerkje met prachtige glasramen
en een machtig uitzicht op de klif. Mooi slot
van dag vier! Langs de kust rijden we terug
naar het hotel voor ons laatste diner met
een 'spetterend' tintje omdat Nadine en
Hans deze dag 37 jaar zijn getrouwd.


Dinsdag 24 juni
Vroeg uit de veren, want om acht uur gaan we op weg naar onze laatste tuin in Séricourt:  Les Jardins de Séricourt, het werk van vader en zoon Yves en Guillaume Gosse de Gorre. We worden door vader Yves rondgeleid, horen het indringende verhaal over oorlog en vrede, liefde en haat. In de Tuin van de strijder waken ‘soldaten’ van goudblonde taxis. We gaan het slagveld over: een samenspel van klaprozen, vergeet-mij-nietjes en andere veldbloemen en wagen ons in het bos van het duister. Door de poort van rode beuk staan we opeens in ‘La cathédrale de roses’, een immense koepel van rode eiken en esdoorn bedekt door rozen en clematis. Wat een indrukwekkende en mooie afsluiting van onze tuinenreis!


Na een gezellige lunch met een mediterraan sfeertje door de vele boven ons hoofd hangende druivenranken is de ‘koek’ op en vertrekken we weer naar Maassluis. We knijpen hem even, maar arriveren op de minuut af bij het eindpunt voordat de verplichte ‘rust’ van René ingaat. Wat een timing! Een laatste foto van de groep en dan gaat iedereen zijns weegs. Heerlijk om deel uit te mogen maken van deze gezellige groep. Dank aan Karin, René, Thérèse en Margaret, en iedereen die achter de schermen heeft meegewerkt aan deze vijf fantastische dagen. Het was grandioos!

Tiny van der Meer
(foto's Tiny van der Meer tenzij anders vermeld)


Voor wie meer wil weten over de bezochte tuinen staan hieronder de websites vermeld. Helaas heeft Jardins de Valérianes geen eigen website maar is wel via andere sites te vinden.

Jardins de Maizicourt: http://www.jardinsdemaizicourt.com
Jardins du Pays d’Auge: http://www.lesjardinsdupaysdauge.com/
Jardins d’Angélique: http://www.gardenvisit.com/garden/jardins_angelique.com
Jardin Plume: http://www.lejardinplume.com
Jardins Agapanthe: http://www.jardins-agapanthe.com
Château Miromesnil: http://www.chateaumiromesnil.com
Bois des Moutiers: http://www.boisdesmoutiers.com
Jardins de Séricourt: http://www.jardindesericourt.com

Naar boven