Diversen

Meta's Tuintobberijen (16)

Groencontact

Je hebt van die dagen. Je föhn is ontploft, de logeerhond kotst op de bank, je band is lek, de jenever is op, en daar staat je man ineens op de stoep, op staande voet ontslagen. Zonder vertrekbonus, hoe krijgt hij het voor elkaar? Van die dagen dus. Dan weet je het wel. Dan schiet je in een depressie. En diep ook. Dan is er maar één remedie (want de jenever is dus op): de tuin in. Je loopt over het tuinpad, je ziet de prachtige daglelies, je ruikt de zoetgeurende rozen, je hoort het gekwinkeleer van de vogels en je beseft weer: ja, het leven is goed! Of in ieder geval draaglijk.

Tuinieren, het werkt beter dan Prozac. Kortdurend contact met groen herstelt al acute stress. Dit is geen soft geitenwollensokken fantasietje, maar een keihard bewezen feit, wetenschappelijk aangetoond door een hoogleraar. Bij hoogleraren denk ik altijd aan bebaarde, bebrilde mannen die in een tweedjasje 24/7 stof zitten te happen in een muffe studeerkamer. Een misvatting, zo bleek toen ik de website bekeek van Agnes van den Berg (www.agnesvandenberg.nl). Professor van den Berg is omgevingspsycholoog en verdiept zich in de effecten van de natuur op de mens. Ze heeft allerlei experimenten verricht en wat blijkt? Groen is gezond. Gras maakt gelukkig. Een volkstuintje doet ouderen aantoonbaar goed. Volkstuinders zijn gelukkiger en gezonder dan mensen zonder moestuintje. Dagelijks een dosis natuur maakt ook kinderen gelukkiger en rustiger.  

Wij Groei & Bloeiers hadden al een vermoeden in die richting. Want wat kan een mens opknappen van een hectare gras maaien! En wat is het heerlijk om na het werk flink met de snoeischaar tekeer te gaan als je baas de hele dag aan je kop heeft zitten zeuren. Zonde dat die weldadige uitwerking van groencontact beperkt blijft tot tuiniers. Groencontact zou breed maatschappelijk ingezet moeten worden. En ik zou tegen de professor willen zeggen: durf daarbij af te stappen van vrijwilligheid. Neem de gestresste bumperklevers in het verkeer: de politie zou ze uit hun auto moeten halen om ze even met hun neus door de berm te sleuren. Niet als straf, maar als therapie. En geef voordringers bij de kassa als proef eens verplicht een geranium mee naar huis. Kunnen ze een tijdje achter gaan zitten om tot rust te komen.

Helaas zal groencontact nooit voor iedereen heilzaam werken. Er zijn bijvoorbeeld types met een rustig leven, bij wie alles altijd mee lijkt te zitten. Je kent ze wel: vrouw met degelijke föhn, kerngezonde logeerhond, prima fietsbanden, kratje jenever op voorraad, echtgenoot is directeur met 27 commissariaten – niet van zijn stoel te branden en al helemaal niet zonder oprotpremie. Zo’n vrouw dus. Maar dan. Loopt die vrouw haar tuin in en ziet plotseling paardenbloemen in haar gazon. Of molshopen. Of erger: beide. Dan raad je het al: ze schiet in een depressie. En probeer zó’n vrouw daar maar eens uit te krijgen. Dat lukt nog niet met honderdduizend uren volkstuinieren of andersoortig groencontact.

Meta Snijders

Naar boven

meer
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore