Diversen

Tuinbericht van Annemarie (51)

Tuinieren in Westerwolde                                                        september 2014

Zo, de zomer zit er weer op. Alle kinderen naar school, alle volwassenen terug op honk. Nou ja, de meesten dan want er zijn natuurlijk altijd mensen die er pas in september op uit trekken. Ik heb wel eens gehoord dat tuinliefhebbers in die categorie passen. Blijkbaar is dit een periode dat je de tuin even met rust kunt laten. Voor mij geen enkel punt. Ik ben er zelfs een groot voorstander van en niet omdat ik zo nodig  met vakantie moet. Het is meer dat ik het leuker vind om te schrijven, te lezen en van het zonnetje te genieten dan om me bezig te houden met het verfraaien van mijn tuin. Af en toe maak ik een rondje en constateer dan dat het goed is en dat er paddenstoelen groeien in een gespleten spoorbiels of dat er wel erg veel appels uit de boom gevallen zijn dit jaar, maar verder…

Afgelopen week zat ik met een aantal dames in een schildersklasje. Op een bepaald moment kwam het gesprek op de workshop “paddenstoelen schilderen” die al bijna volgeboekt was. Iemand opperde dat het ook leuk is om paddenstoelen te plukken en vandaar was het nog maar een kleine stap naar een gezellige keuvel over bezigheden als het oogsten en persen van walnoten en het verwerken van bessen, pruimen, peren en, niet te vergeten, appels. Ik heb nooit geweten dat je noten moet oppoetsen voordat je ze in de “bewaarmodus” zet en ook niet dat siroop zomaar in gelei verandert, ook al gebruik je hetzelfde recept als vorig jaar. Nog steeds is het voor mij een raadsel waar vrouwen de tijd (en de zin) vandaan halen om dit soort dingen te doen. Wel ben ik blij dat ze het doen want dankzij hun inspanning  is er hier een enorm aanbod van streekproducten in kraampjes langs de weg, op herfstmarkten die hier volop worden gehouden en in de supermarkt. Dat wordt dan weer op prijs gesteld door de toeristen die dit mooie stukje Nederland steeds beter weten te vinden.

Voor mij is het nu zes jaar geleden dat ik kennis maakte
met Westerwolde. Ik woon er officieel sinds juli 2010 en
heb er geen seconde spijt van dat ik me hier, in deze
fase van mijn leven, gevestigd heb. Voor mij geen
dromen meer van een huisje in Spanje of Frankrijk.
Zelfs de drang om twee of drie keer per jaar op
vakantie te gaan is helemaal weg. Gek wel want ik
was op vakantie of ik ging op vakantie. Tja, het kan
verkeren bedoel ik maar te zeggen. Af en toe probeer
ik antwoord te geven op de vraag waarom ik me zo
aangetrokken voel tot deze streek maar verder dan
“de rust en de ruimte” kom ik ook niet. Zo ging ik
gisteren zuurdesembrood halen. Daarvoor rij ik met liefde twintig minuten
over de provinciale weg naar Stadskanaal, een tweebaansweg met aan beide kanten velden en lucht, hier en daar een boerderij en een dorpje met een kerktoren in de verte. Je mag er honderd maar er wordt aan de weg gewerkt om hem veiliger te maken dus kan er wat vertraging optreden. Deze keer was dat in de vorm van een hele sliert voertuigen en mensen die met de berm bezig waren. En dat rook toch lekker… De geur van pas gemaaid gras drong zelfs door de dichte ruiten mijn auto binnen. Daar word ik dan zó vrolijk van. En als ik dan in Stadskanaal een zwanenfamilie statig door het water zie trekken dan kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Nu zit ik te schrijven met uitzicht op de steeds roder kleurende wingerd. Een heggenmusje scharrelt tussen de herfstbladeren onder de kersenboom en voor het raam in de erker in de voorkamer hangen minstens drie dikke spinnen. Geluk zit soms in heel simpele dingen zoals een mooie herfst en een beetje tuinieren in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven