Diversen

Meta's Tuintobberijen (17)

Hobby’s                                                                        november 2014

Om het leven overzichtelijk te houden worden complexe processen vaak eenvoudig voorgesteld. Neem de opvoeding van kinderen. Het basisidee is doodsimpel. Je voorziet ze van voedsel, regelt medische zorg indien nodig en stuurt ze naar school. Even volhouden en ziedaar: een kant-en-klare volwassene. Zo is het ook met tuinieren. In wezen stelt het niet veel voor. Alles wat te hard groeit knip je een stukje terug, je geeft water indien nodig en onkruid haal je weg. Even volhouden en je hebt een tuin. 

Dat beide hobby’s in de praktijk vol voetangels, klemmen en andere narigheid zitten, dat merk je pas als je niet meer terug kunt. Want in beide concepten blijft iets essentieels ongenoemd: de liefde en aandacht waarmee je tewerk moet gaan. Die kunnen zich in nogal verschillende vormen manifesteren. Knuffelen en vertroetelen, dat levert geen problemen op, dat doen we allemaal graag. Maar liefde en aandacht brengen niet alleen warmte en gezelligheid met zich mee. Ik doel natuurlijk op de allesverterende zorgen die met beide hobby’s gepaard gaan. Doorwaakte nachten bij koortsige peuters of kotsende kleuters. Nachtmerries over comazuipende pubers. Wakker schrikken van bulderende stormwinden die je nog niet aangebonden riddersporen geselen. De slaap niet kunnen vatten door getob over late nachtvorst die je tere gewassen teistert.

Al dat geknuffel en getob bij elkaar opgeteld vreet ongehoord veel energie. De combinatie van kinderen opvoeden en tuinieren is dan ook eenvoudigweg ondoenlijk. Ooit wel eens een vrolijke familie gezien in een fleurige tuin? Een gelukkig gezin op een glad geschoren gazonnetje? Welnee, hoogstens op een afgetrapt grasveldje. De algemeen heersende gedachte is dat de oorzaak ligt in tijdgebrek. Dit is echter een misvatting. De ware reden is dat we maar van één ding tegelijk kunnen wakker liggen. Meer kan het menselijk brein niet aan. Hersengolven zouden zich in Gordiaanse knopen kronkelen en de psychische schade zou onherstelbaar zijn. Daarom heeft de evolutie het zo geregeld dat de menselijke soort pas op middelbare leeftijd interesse in tuinieren krijgt. Dan zijn de kinderen de deur uit en is ons voortbestaan verzekerd. Want stel dat jonge paartjes al in de verleiding kwamen om een tuin aan te leggen. Ze zouden er niet overheen zien om daarnaast ook nog kinderen op de wereld te zetten. De mensheid zou uitsterven. En dat zou een groot verlies zijn, want dan was er niemand meer op de aardbol om te tuinieren.

Nu stroomt straks mijn mailbox vast vol met berichten van eigenwijze types die durven te beweren dat de combinatie van bovengenoemde vormen van tijdverdrijf wel degelijk binnen de mogelijkheden ligt. Compleet met links naar digitale fotoalbums en YouTube-filmpjes als overtuigend bewijs. Maar ik vraag jullie: bekijk die beelden eerst nog eens met een kritische blik alvorens ze te verzenden. Dan zul je toch zelf ook wel zien dat de eindproducten van de ene hobby sterk te lijden hebben gehad van de andere. Laten we dan maar hopen dat het je tuinhobby is. Die ene dus, niet die andere. 

Meta Snijders

Naar boven

meer
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore