Diversen

Meta's Tuintobberijen (19)

Knotzucht en vormdwang                                                  februari 2015

Vormsnoei, ik had er helemaal niets mee. Zo’n kale kip of verstard konijn in de border, ik gruwde ervan. Of van die puntig gedraaide drollen die je her en der ziet verrijzen. Getverderrie. Wat bezielt die tuiniers? Toch zie je in de geschiedenis van de tuinkunst de vormsnoei steeds weer opduiken. In bijna iedere stijlperiode leefden er blijkbaar mensen die leden aan knotzucht en vormdwang. Terwijl het bij tuinieren toch juist gaat om weelderige bossages, grillige boomkruinen, ruisend gebladerte en wuivende grassen. Voor mij bleef het een raadsel wat die stijve groene groeisels hiermee van doen hadden.

Tot ik las over de oorsprong van dit verschijnsel. Het gaat hier helemaal niet over tuinieren, maar over beeldhouwen. En het komt allemaal voort uit armoede. Romeinse tuineigenaren die geen pecunia hadden voor dure Griekse beelden, gaven hun tuinman opdracht om die beelden dan maar op een andere manier te realiseren. En de tuinman pakte zijn snoeischaar en deed zijn ding. Ineens was hij een kunstenaar die de ‘ars topiarus’ beoefende.

Met deze kennis in mijn achterhoofd kreeg
vormsnoei toch een minder truttig imago.
Beoefenaars van deze knipkunst waren geen
lijders aan een dwangneurose, nee, het waren
heuse kunstenaars! En wie wil dat nu niet zijn?
Sindsdien bekeek ik mijn minibuxusje in pot
met andere ogen. Onwillekeurig kwam steeds
de uitspraak van beeldhouwer Joseph Beuys in
mijn gedachten: ‘Ieder mens is een kunstenaar.’
Wijze woorden. Ik kreeg er echt zin in. Het wachten
was nu alleen nog op inspiratie. Wat zou ik eens
gaan boetseren van mijn plantje? Geen kip of konijn,
dat was duidelijk. Het moest iets worden met allure. Met schwung, beweging en vaart. Lang niet makkelijk voor een standbeeld. Ik moest rustig wachten op een goede ingeving.

Onlangs bezocht ik een tuincentrum in Borne. Bij de ingang... nou ja, u weet al wat ik zag, want u kijkt altijd eerst naar de plaatjes voor u een tekst leest. U ziet: precies wat ik zocht. Niks truttigheid. Schwung, beweging, vaart... wat zeg ik? Vliegende galop! Binnenkort ga ik dus zelf de schaar ter hand te nemen. Maar hoe begin je zoiets? Knip je eerst een miniatuurpaardje met ruiter tevoorschijn, die dan samen alsmaar groter groeien? Of begin je met de jockeypet en kweek je daaronder vervolgens man en paard? Michelangelo had het makkelijker. Die hoefde alleen zijn reeds bestaande beelden uit het marmer te bevrijden.

Meta Snijders

Naar boven

meer
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore