Diversen

Tuinbericht van Annemarie (55)

Tuinieren in Westerwolde                                                   30 januari 2015

Als kind vond ik de vakanties naar oorden als Velp en Garderen geweldig. Logeerpartijen op de kippenfarm van mijn oom en tante in Nieuwe Tonge staan in mijn geheugen gegrift in een kadertje van hartjes en rozen, terwijl ik me nauwelijks iets kan herinneren van het alledaagse leven in die periode thuis. Nu, op mijn ‘ouwe dag’ ben ik lyrisch over mijn woonomgeving hier in Westerwolde. Wat is dat toch? Waarom die hang naar het landleven? Zoveel ben ik nou ook weer niet tekort gekomen.

Mijn kinderjaren bracht ik door in een zandbak tussen flats. Je kent dat wel, zo’n stukje niemandsland tussen flatgebouwen en aan één kant een serie rijtjeshuizen met een piepklein tuintje, jaren-vijftig-werderopbouw-bouw.  Aan de rand van de wijk waren de sportvelden en er groeide een park. In het weekend nam mijn vader me wel mee voor een wandeling. Ik had een step maar het park was te ver weg om er alleen naar toe te gaan. En tegen de tijd dat ik groot genoeg was om wat verder de wereld in te trekken, verhuisden we naar een nieuwbouwwijk aan de andere kant van de stad. Nou ja, stad… Vlaardingen kreeg al stadsrechten in 1273 maar het was (en is) bepaald geen wereldstad. Eenmaal volwassen zocht ik vaak de randen op: fietsen in de Broekpolder, langs de Vlaardingse Vaart, door het Westland, langs de Waterweg naar Hoek van Holland of met een pontje naar ‘De Overkant’ waar de Zuid-Hollandse Eilanden lonkten... En dat alles binnen vijftien minuten bereikbaar vanuit bijna ieder punt in de stad. Maar toch miste ik blijkbaar iets.

Dat iets kan ik niet zo goed benoemen maar het heeft te maken luchten en horizonten. En die zijn er hier volop. Ik geniet er nog steeds met volle teugen van. Ook heb ik het gevoel dat ik hier aardig aan het inburgeren ben. De meisjes achter de kassa bij de buurtsuper kennen me al en toveren van onder de toonbank een exemplaar tevoorschijn van de locale Wegener-krant. Ook als ik op vrijdag kom, terwijl de krant op woensdag in de schappen ligt en daar op donderdag meestal al is verdwenen. Bij de Nieuwjaarsborrel van de buurtvereniging kan ik inmiddels meekletsen over gebeurtenissen in het dorp. Zoals over die jongen die met zijn bromfiets het kanaal in reed en pas na dagen door vissers werd ontdekt. Vermist was ie nog niet eens… En over de herinrichting van de Hoofdstraat en de manier waarop de Gemeente het balletje terugspeelt naar inwoners die klagen over troep in het water bij Sluis nummer 7. Ik krijg het zelfs voor elkaar om een lach te laten verschijnen op het gezicht van de man die een dierenwinkel heeft waar je muizenkorrels kunt kopen die ervoor zorgen dat de muizen je zakken met doppinda’s niet leegstelen. En iedereen die wel eens in zijn winkel komt zal beamen dat zoiets een zeldzaamheid is.

Zeker op zo’n dag als vandaag is het een feest om hier te mogen wonen. In de afgelopen nacht is er minstens tien centimeter sneeuw gevallen. Die maagdelijke witte wereld die je dan te zien krijgt als je niets vermoedend de gordijnen open doet. Een eekhorentje maakt dankbaar gebruik van de aangeboden lekkernijen die aan de pergola hangen. Al snel kruipt de zon achter de wolken vandaan en mag ik genieten van een hemel die haar allermooiste blauwe mantel aangetrokken heeft. Wie wil er dan nog naar de wintersport? Trouwens, een sportschool is ook niet nodig. Want, hoewel er in deze tijd van het jaar niets te tuinieren valt, moet er wel sneeuw geruimd worden. Iedereen zijn eigen straatje, zo hoort dat hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven

meer
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore