Diversen

Tuinbericht van Annemarie (58)

Tuinieren in Westerwolde                                                  30 april 2015

Echt fantastisch om te zien hoe snel de wereld om me heen groen kleurt. En hoe snel het dan ook weer "gewoon" is. Ik geniet nog volop van de tulpen die in het najaar de grond zijn ingegaan. Ze staan er parmantig bij. Ze werden geleverd in een soort eierdoos. Lekker makkelijk: een gat graven, doos erin en de aarde er weer op. Aan de ene kant van het huis staat nu een groep witte tulpen met blauwe druifjes heel mooi te zijn en aan de andere kant een bos rode tulpen met slanke sprieten er omheen. Ik ben vergeten welke bloemen daar moeten gaan komen. 

Vergeten was ik ook dat gras heel moeilijk te maaien is als je het een beetje hoog laat groeien. Wat een ellende. Maar goed, het is gedaan en ik heb me voorgenomen om het niet meer zo ver te laten komen. Jammer was het wel van de viooltjes die zo vrolijk in dat grasveld stonden te bloeien. Hadden ze net hun kopjes boven de grond en tjakka, daar kwam de guillotine al. Nou kun je stellen dat die viooltjes niet in het gras thuishoren en daar heb je dan ongetwijfeld gelijk in, maar bij mij misstaan ze helemaal niet hoor. Zolang de hortensia’s niet bloeien is het zonder die violen eigenlijk maar een saaie bedoeling. Om te compenseren heb ik vorige week twee fuchsia’s gekocht voor in de manden naast de garage. Vorig jaar had ik daar van die prachtige blauwe violen. Daarvan vond ik er nu een paar  terug tussen het grind bij de border naast de garage. Zodra het iets minder koud is dan in de afgelopen week ga ik ze opgraven en in potten zetten. De zakken met aarde heb ik al gekocht.

Het was deze maand ook wel mooi weer om de tuin in te gaan maar toen had ik die aarde nog niet. En er moest natuurlijk ook wel genoten worden! Mijn tuinstel heeft al een aantal keren zijn waarde bewezen. Zo is mijn neus inmiddels van wit naar rood en vervolgens naar bruin verkleurd en heb ik minstens één boek verslonden terwijl de zon haar reis langs de hemel aflegde. Het ging over een Russisch meisje ten tijde van Stalin: ‘Serafina’.
Mooi verhaal en heel geloofwaardig geschreven. Toen ik het boek deze week terugbracht naar de bibliotheek wachtte me daar een verrassing. In het halletje, direct bij binnenkomst, stond een bord met daarop een poster die een lezing aankondigde van twee zussen: Wilma Hollander en Joanna Beem. Vervolgens waren de boeken van beide schrijfsters op de eerste tafel bijeengebracht onder het kopje ‘aanraders’.

Nou was ik niet vergeten dat ik daar vrijdag 8 mei samen met mijn zus een lezing zou geven maar ik had er niet bij stilgestaan dat het al zó vlug zou zijn. En dat allemaal omdat Wilma kaartjes heeft gewonnen voor een concert van de Wannebiez op 9 mei in Joure. Wie er het fijne over wil weten moet haar column maar eens lezen. Wilma woont in Griekenland en iedere maand schrijft zij een stukje over haar belevenissen daar. Blijkbaar zit dat schrijven ons in de genen. En wat is nou leuker dan ons hier in Ter Apel als schrijvende zussen te mogen presenteren. Ik verheug me er op. En als de temperatuur nou ook nog een beetje omhoog mag gaan, dan zul je mij niet horen klagen hoor, hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

(ook schrijvend onder de naam Joanna Beem)

Naar boven