Diversen

Tuinbericht van Annemarie (60)

Tuinieren in Westerwolde                                           juni 2015

Er zijn dagen waarop het buiten warmer is dan binnen. Afgelopen maandag dreigde het zo’n dag te worden. Ik merkte het toen ik de krant ging halen, maar toen was het nog een beetje vroeg om mijn activiteiten naar buiten te verplaatsen. Dat gebeurde een uurtje later wel: met een kop koffie in de ene en de Libelle in de andere hand verkaste ik naar het terras. Er heerst daar een bijzonder prettig klimaat: uit de wind, in de zon en op het Zuiden. Helaas duurde de pret niet lang. Er kwam een zwarte lucht opzetten die alle witte wolkjes verjoeg en de zon naar andere regionen stuurde. Het ging zó snel dat er amper tijd was om de kussens uit de stoelen te trekken en naar binnen te gaan. En daar zat ik vervolgens, met een vest aan en de thermostaat op 22 graden, te kijken naar een filmpje op facebook van iemand die vier kilometer zuidelijker op video had vastgelegd hoe er hagelstenen uit die zwarte wolken vielen. Waarop ik dus prompt een foto van mijn zonnige terras plaatste. Ach ja, een mens kan maar lol hebben toch?

Gelukkig liet de zon zich regelmatig zien tijdens de jubileumviering (550 jaar) bij Klooster Ter Apel in het weekend daarvoor. Aan 550 mensen werd een gratis ontbijt verstrekt, er waren allerlei activiteiten voor kinderen, en zangers en koren uit de regio brachten een ode aan de jarige. Feestje geslaagd. Het volgende sloot naadloos aan: ‘Westerwolde Rijgt’. Vorig jaar werd deze activiteit nog financieel gesteund door de provincie maar dit jaar moest iedere regio zijn eigen broek ophouden. Zoals het zich nu laat aanzien gaat dat voor Westerwolde zeker lukken. Bootjesliefhebbers kunnen hier eind juli hun hart ophalen: dan worden er heel veel historische vaartuigen verwacht in het kader van 250/400 jaar Semslinie (kanaal en grens tussen Groningen en Drenthe). Stadskanaal vormt het middelpunt tijdens dit evenement. Ik ga er zeker een kijkje nemen. 

Ook als het niet warm genoeg is om mijn kopje koffie op het terras te drinken, dan geniet ik volop van de tuin en de activiteiten op het water voor het huis. Ik besef dat ik erg veel geluk heb dat ik hier mijn ‘oude dag’ mag slijten. Zeker deze dagen gaan mijn gedachten naar mijn vader die afgelopen week zijn negentigste verjaardag gevierd zou hebben. Hij overleed kort na zijn vijfenzeventigste verjaardag in het huis waar hij eenenveertig jaar daarvoor ingetrokken was met zijn, toen nog jonge, gezin. Wat kon die man genieten van zijn tuintje (postzegelformaat) en van de fietstochten die we maakten in het grensgebied tussen Vlaardingen en Maassluis. Met moeite kreeg mijn moeder hem het huis uit voor een vakantie van een weekje naar Ommen. Om over de twee weken naar Valkenburg maar niet te spreken… Later ging het beter toen hij een mooi dal op de grens tussen Zuid Beieren en Oostenrijk, het Berchtesgadenerland, ontdekte, maar een wereldreiziger is hij nooit geworden. Ik wel: op mijn vierentwintigste maakte ik al een rondje om de wereld en tot ik mijn koffers pakte om naar Westerwolde te vertrekken is er nauwelijks een jaar voorbijgegaan dat ik niet naar een of ander meer of minder exotisch oord afreisde. Maar blijkbaar ben ik ‘geland’. Ik betrap mezelf er soms op dat ik een versje neurie dat ik herken als het lijflied van mijn vader: IK HEB EEN HUIS MET EEN TUINTJE GEHUURD. ’T STAAT IN EEN REUZE GEZELLIGE BUURT. EN ALS IK ZO NAAR MIJN BLOMMETJES KIJK, DAN VOEL IK MIJ ALS EEN KONING ZO RIJK. Ik gun iedereen zo’n prachtige plek. Als je die niet thuis hebt en deze zomer op stap gaat om hem elders te zoeken dan wens ik je heel veel plezier en natuurlijk genoeg uren zon om er weer even tegen te kunnen. Ik blijf hier: beetje tuinieren in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven