Diversen

Tuinbericht van Annemarie (63)

Tuinieren in Westerwolde                                                                    september 2015

De rust is weergekeerd hier in Westerwolde. Af en toe spot ik nog wel eens een eenzame wandelaar van het type rustzoeker maar de meeste toeristen zijn vertrokken. Er zit herfst in de lucht. Nog één of twee weekenden en dan kan de barbecue worden opgeruimd. Samen met de zomerkleding. 

In mijn tuin kleurt de wingerd rood en stikt het van de spinnen. Ligt het aan mij of zijn er echt heel veel meer spinnen dan in de afgelopen jaren? En groeien dat ze doen! Voor het keukenraam heeft er eentje een week of drie ongestoord zitten vangen en consumeren. De eerste keer dat ik hem in de ogen keek bij het oprollen van het gordijn, liepen me de rillingen over het lijf. Ik heb het niet zo op deze veelbenige kriebelaars. Rupsen, kevers, torren? Geen enkel probleem. Maar een spin… Enfin, een mens moet toch iets als ie niet wil wegzakken in angst. Dus heb ik mezelf een keer vermanend toegesproken en inmiddels heb ik een redelijke verstandhouding met het spinnenvolk opgebouwd. Toch is het niet echt leuk als je zo vroeg in de morgen oog in oog komt de staan met die koude, facetgeslepen ogen en al die gelede poten. Helaas kon ik er weinig aan doen. Deze spin hield zich namelijk aan de overeenkomst die ik met zijn voorvaderen heb afgesloten. Dat zit zo: toen ik op deze prachtige plek ging wonen heb ik iedere spin die zich binnen de muren van mijn huis waagde, in een glaasje gevangen en buiten vrijgelaten met de woorden: ‘binnen is mijn territorium en buiten dat van jou. Als je mijn territorium nog eens binnenkomt dan stuur ik je zonder enige waarschuwing naar de spinnenhemel. Zeg dat ook maar tegen je soortgenoten en jullie nazaten.’ En het werkt: zelden is er nog een spin die zich in mijn huis waagt. En aangezien ik de gewoonte heb om me aan mijn afspraken te houden kon ik deze spin onmogelijk een strobreed in de weg leggen. Dat ik hem per ongeluk aan de bezem reeg toen ik gisteren even alle spinnenwebben aan de buitenkant van het huis verwijderde is triest. Ik heb hem natuurlijk direct mijn excuses aangeboden maar er kwam geen reactie. Hij heeft zich ook niet weer gemeld.

De appelboom is het gros van zijn vruchten inmiddels kwijt. Grote appels heb ik dit jaar geoogst. Helaas waren de meeste al aangevreten voordat ze de grond bereikten maar een paar potjes appelmoes heb ik er toch wel aan overgehouden. Nu de druiven nog en dan heb ik de oogst van dit jaar weer binnen. Ik overweeg in het voorjaar een aalbessenstruik naar mijn tuin te halen. Ik vind aalbessen heerlijk en als zo’n struik aanslaat is het ook leuk weggeven. Tot nu toe zit ik meestal aan de ontvangende kant: zaden van zonnebloem en stokroos, stekken van de armeluisorchidee en de pioenroos… Ik ben er blij mee maar het is natuurlijk ook leuk om iets terug te doen en daar zijn aalbessen heel geschikt voor, toch? Achter het huis heb ik nog wel een plekje voor zo’n struik. Volgens mij  past hij daar wel want er groeien ook frambozen en bramen. Een moestuin is aan mij niet besteed. Gelukkig heb ik een buurjongen die zich op de prei, bonen en tomaten heeft gestort en af en toe fungeer ik als proefkonijn. Heerlijk hoor, zo blijft er genoeg tijd over om op mijn manier te genieten van een tuin, hier in Westerwolde.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven